پایان روز یک­شنبه (بیست وچهارم خرداد 88) پس از یک بازجویی طولانی و مغایر با آیین دادرسی به سلول برگردانده شدم. نیم ساعت بعد، از سلول 34 بند 209 اوین برای تحویل وسایل (پتو وحوله و مسواک) هدایت شدم وپس از آن، با ثبت اثر انگشت بر برگه­ی آزادی به قید وثیقه، بازداشت غیرقانونی و ادامه­ی 45 روزه­ی آن و بازجویی­های توهین­آمیز و تحقیرکننده  پایان یافت. بی­خبری مطلق چهارده روز پایانی بازداشت با اولین دیدار دوستان، جلو زندان اوین به سر رسید. اما شوق آزادی در غم غوغای غارت آرای مردم گم شد.

اولین آرزویی که پس از آزادی از زندان در وجودم جوانه زد آرزوی آزادی رای و نظر مردم این سرزمین از قید استبداد و سیری­ ناپذیری تشنگان قدرت و ثروت و برقراری صلح و عدالت همگانی است.

از همه­ی دوستان، آشنایان، گروه­ها و نهادها و تشکل ­های مردمی، روزنامه­ها و کلیه­ ی کسانی که ظرف مدت بازداشت غیرقانونی، من و خانواده ام را همراهی کردند بسیار سپاس­گزارم.

قابل توجه همه­ ی دوستانی که با ای­میل من به نشانی hoseinakbari@gmail.com تماس داشته­اند: این نشانی از زمان بازداشت در تاریخ 11/2/1388 به بعد دیگر معتبر نیست. در اولین فرصت ای­میل جدیدم را در همین ­جا معرفی خواهم کرد.

حسین اکبری، کاظم فرج الهی 

چکیده:

فقدان نگاهی همه جانبه به وضعیت طبقه کارگر و موقعیتی که درآن قرار دارد، موجب شده­است تا برخی آگاهان این طبقه و پاره­ای روشنفکران، چه درقامت افراد و چه درقالب احزاب طرفدار طبقه کارگر به چنان تحلیل­های نارسا و ناکارآمد دست یازند که براساس آن تحلیل ها نه تنها شعارهای مطالباتی واقعی که نمادی ازخواستهای برحق و دست­یافتنیِ کارگران است به درستی تدوین نشود، بلکه با طرح نظریه­ها وشعارهای انحرافی و گاه مغایر و چه بسا متضاد با منافع این طبقه وسیع اجتماعی، موجب فروغلطیدن هرچه بیشتر کارگران در بی فرجامی «طبقه­ی درخود » شود و تلاش­های ارجمندی که طی سالهای اخیر برای برون­رفت از سرگشتگی و وانهادن جامه فترت و خمودگی از قامت طبقه کارگر ایران انجام شده است را عقیم گذارد.

این نوشتار برآن است با بضاعت و امکانات موجود و با توجه به درک ضرورت انکارنشدنی همبستگی همه جانبه و فراگیر کارگران در راستای مبارزه طبقاتی، امکان دستیابی به تحلیلی جامع که براساس آن بتوان به برنامه عمل مشترک وهمبسته همه کنشگران راه سعادت ونیک­بختی اردوی کار درایران تبیین و تدوین کرد  را فراهم سازد.

تعرض به حقوق سندیکایی کارگران و فشار به سندیکاهای کارگری  برای این که برمشی جهانی سازی نولیبرالی گردن بگذارند

در شمار بزرگی از کشور ها ، حامیان سرمایه داری برآنند تا با اعمال فشار ،از جمله برای تجدید نظر درقوانینِ­ کار و پایمال کردن حقوق بنیادین سندیکایی  کارگری راهی برای برون رفت از بحران­های کنونی بجویند. سندیکاهای کارگری ایتالیا در مخالفت با سیاست های دولت مبنی برتجدید نظر بنیادین در حقوق سندیکایی کارگری و حق مذاکره­ی جمعی، یک اعتصاب سراسری را سازمان دادند . از بسیاری از کشور ها گزارش شده است که صندوق بین المللی پول در این برنامه دست دارد واین حرکت از جمله­ی  شروط صندوق برای بازپرداخت وام است . اعلامیه مشترک مراکز ملی سندیکاهای کارگری هند در 26 فوریه2003 همگان را به راه­پیمایی به سوی پارلمان فرا خواند. در این اعلامیه آمده است که« اصلاح قانون کار با مضمون حمایت از کارفرمایان در برابر کارگران، خود بخشی ازسیاست های کلی جهانی سازی نولیبرالیستی است که ازسوی مقامات مسوول دنبال می­شود. » مراکز ملی سندیکاهای کارگری هند مبارزه گسترده ای را با اهداف زیر تدارک دیده اند :

1-      توقف خصوصی سازی شرکت های و سازمان ها، به ویژه شرکت ها وسازمان های سودآور دولتی؛

2-      رد پیشنهاد های مربوط به اصلاح قانون کار وتجدیدنظر در مفاد آن که درراستای منافع کارفرمایان و به زیان کارگران است؛

3-      ابقای محدودیت های کمّی در واردات؛ زیرا لغو این محدودیت ها ،به صنایع ، کشاورزی و به طور کلی به منافع ملی آسیب می زند؛

4-      اتخاذ سیاست ها وبرنامه های ضرور در راستای رشد اشتغال و دست کشیدن از سیاست هایی که بیکاری زا هستند ؛

5-      توجه به برنامه های امنیت و تامین اجتماعی ، از جمله بیمه بی­کاری و نیز اتخاذ تصمیمات ضرور برای تقویت و تحکیم آن درجامعه؛

6-      تصویب لایحه جامع قانون کار در حمایت از کارگران کشاورزی .

مطالب بالا قسمتی از کتابی است با عنوان: چرا سندیکاهای کارگری جهان به جهانی سازی نولیبرالی،خصوصی سازی و آزاد سازی « نه» می­گویند. برگردان این کتاب در 160 صفحه از سوی مجتبی میثمی انجام و به وسیله انتشارات پژوهنده وبا همکاری بنیاد شهریاری نشر یافته است. این کتاب همان­گونه که  در پیش­گفتار آن آمده است دربرگیرنده اسنادی است که محتوی  تحلیلی آن­ها از شرایط جهانی و موقعیت کارگران در رویارویی با « جهانی سارزی نولیبرالی » دارای اهمیت است و  انتشار این اسناد  با ضرورت معرفی «فدراسیون جهانی سندیکایی» همراه است . سیاهه­­ی این کتاب عبارت است از:

پیش­گفتار

در باره فدراسیون جهانی سندیکاهای کارگری

دهلی نو – هندوستان

فدراسیون جهانی سندیکایی جمهوری چک ، پراک و برانیکا.....

مبارزه در راه یک جایگزین دموکراتیک، نظارت بین المللی برجهانی شدن نولیبرالی و برای عدالت اجتماعی

قطع­نامه های چهاردهمین کنگره جهانی اتحادیه­های کاگری هندوستان......

سندیکاهای کارگری جهان به جهانی سازی نولیبرالی و ...«نه» می گویند..........

پیام های فدراسیون جهانی سندیکایی به گردهم­آیی اجتماعی جهانی....................

پس از سیاهه  شعر زیبایی از کشیش مارتین نیمولر  با عنوان :« آن ها نخست برای ....» را می­خوانیم

آن ها نخست برای بردن کمونیست ها آمدند

                       و من اعتراض نکردم

                        چون کمونیست نبودم

سپس برای بردن سوسیال دموکرات ها آمدند 

                       و من اعتراض نکردم

                       چون سوسیال دموکرات نبودم

به دنبال سندیکالیست ها آمدند 

                       و من اعتراض نکردم

                        چون سندیکالیست نبودم

برای بردن یهودیان آمدند

                       و من اعتراض نکردم

                        چون یهودی نبودم

و سرانجام به دنبال من آمدند

                  و آنگاه کسی باقی نمانده بود

                              که از من دفاع کند !